Tatry. Pogranicze polsko-czeskie. Śnieżna i mroźna zima. Mały Jędruś, syn myśliwego Józefa Mocarnego, żegna się rano z ojcem, który idzie w góry na polowanie. Chłopiec wybiera się do gospody, gdzie codziennie ciężko pracuje.

W pobliskim schronisku stacjonuje obóz harcerzy. W ostatnim dniu pobytu chłopcy mają czas wolny. Kto najciekawiej spędzi ten dzień w górach będzie wyróżniony odznaką Wielkiej Przygody. Zdobywca, Tropiciel i Bystry trzymają się razem. Na prośbę komendanta rusza z nimi nieco młodszy Sokolik. Po drodze chłopcy rozdzielają się.
Tymczasem w gospodzie spotykają się trzej przemytnicy.  Gospodarz potajemnie dobija z nimi targu. Część towaru ma dostarczyć Mocarny, który współpracuje z szajką, by zarobić na utrzymanie rodziny.
Bystry, widząc porzucone narty, zatrzymuje się koło jaskini. Wchodzi do niej, ale w  ciemności nikogo nie widzi. Mocarny, który ukrywa w jaskini towar, wymyka się niezauważony. Narty Bystrego spuszcza ze zbocza w dół, by chłopak nie mógł podążyć jego śladem.

W tym czasie Tropiciel filmuje napotkane zwierzęta – sarnę, zająca i lisa. W pewnej chwili słyszy strzały. Biegnie w tym kierunku i dostrzega Mocarnego, który pochyla się nad zabitą sarną. Mężczyzna spycha go ze zbocza i ucieka. Tropiciel alarmuje gwizdkiem kolegów, a sam rusza w pościg. Mocarny strzela w jego kierunku i rani chłopaka w rękę. Harcerze zjeżdżają się ze wszystkich stron i ruszają na poszukiwania mężczyzny. 
Przemytnicy czekają w karczmie na kolejny transport od Mocarnego. Sokolik staje w obronie Jędrusia i wdaje się w kłótnię z przemytnikami. Zostaje wezwana Straż Graniczna. Przemytnicy porywają Jędrusia jako zakładnika i uciekają. Sokolik zawiadamia Mocarnego, który zdenerwowany rusza do domu. Tropiący go harcerze, okrążają jego dom. Odbierają mu strzelbę i zabierają do obozu.

Tam przesłuchują go żołnierze Straży Granicznej. Mocarny jest podejrzany o przemyt kokainy. Nie był tego świadomy, bo powiedziano mu, że biały proszek jest lekarstwem. Prosi kapitana o zgodę na poszukiwanie Jędrusia. Harcerze wstawiają się za nim. Kapitan nie może jednak łamać prawa. Zatrzymany musi zostać na noc w obozie, a rano będzie przewieziony do aresztu. Do pilnowania go zostają wyznaczeni Zdobywca, Bystry i Tropiciel. Tymczasem Sokolik przywozi żonie Mocarnego jedzenie i ciepłą odzież od harcerzy. Zapewnia, że znajdzie Jędrka. 
Pod karczmą podsłuchuje rozmowę gospodarza z Cyganami, z której wynika, że Jędrek jest pod ich opieką. Sokolik zakrada się do ich wozu. 

W nocy Mocarny rusza na poszukiwania syna. Zdobywca, Bystry i Tropiciel próbują go zatrzymać, ale w efekcie solidarnie idą razem z nim.
Docierają do chaty, gdzie jeden z przemytników gorączkowo się pakuje. Mocarny rzuca się na niego. Z pomocą chłopaków dowiaduje się, że Jędruś jest przetrzymywany w schronisku. Zabierają przemytnika na posterunek straży granicznej. Patrol wyrusza do schroniska. Wcześniej docierają tam Cyganie. Demaskują Sokolika i zamykają go w piwnicy razem z Jędrkiem.
Do schroniska schodzą się harcerze.  Zjawia się też Mocarny. Szef szajki wyciąga broń. Próbuje uciec, ale zatrzymują go żołnierze. Chłopcom udaje się wydostać z piwnicy. Sokolik zostaje bohaterem. Jędruś rzuca się w objęcia ojca.
Zdobywca, Bystry i Tropiciel za złamanie słowa mają stanąć do raportu.

Rano komendant odczytuje decyzję głównej kwatery. Odznakę Wielkiej Przygody otrzymuje Sokolik – za wierność przyjaźni, nieustępliwość, miłość do ludzi.
Zdobywca, Bystry i Tropiciel dostają naganę, ale z uwagi na odważną postawę pozostają w drużynie jako zastępowi. Związek Harcerstwa będzie bronić Mocarnego przed sądem i obejmie też opieką jego rodzinę.
Sokolik żegna się z Jędrusiem. Harcerze opuszczają obóz.

„Piękno gór polskich, w zimową ubranych szatę, od dawna domagało się utrwalenia na ekranie, to też podejmowano już kilkakrotnie próby stworzenia filmów górskich, które ukazywały widzom czar przedziwny krajobrazów, mających za tło Tatry i Beskidy.
Realizatorowie Dnia wielkiej przygody postanowili związać w jedną całość pejzaż zimowy górski z akcją harcerską i akcją obrony granic górskich. W Dniu wielkiej przygody mamy więc nie tylko śliczne zimowe pejzaże, stanowiące bodaj największą wartość filmu, karkołomną jazdę na nartach (doskonałe zdjęcia), nie tylko górali, lecz i straż pograniczną, i obóz harcerski, wyczyny sportowe młodzieży i niezwykłą sprawność górali. Pokazano też bandę przemytników, trudniących się przemycaniem straszliwej „białej trucizny” (kokainy), na której złoczyńcy zarabiają ogromne sumy. Akcja, prowadzona dość konsekwentnie, ma przebieg dramatyczny, jest kilka scen mocnych w wyrazie i kilka momentów prawdziwie wzruszających i ładnych. Scenarzyści ożywili film fragmentami z życia obozowego harcerzy, którzy obok odwagi i młodzieńczego zapału ujawnili zdolność do poświęcenia, szlachetność i dobroć serc, wrażliwych na niedolę ludzką.

Tendencja filmu – niewątpliwie ładna i zacna – wpłynęła może cokolwiek ujemnie na wartość artystyczną obrazu, nieco naiwnego, a przedewszystkiem na jego wartości kinetyczne: niektóre fragmenty sfilmowane kilkakrotnie (ucieczka i pościg na nartach), aczkolwiek malarsko piękne i świeże w ujęciu, nużą nieco przewlekłością. Należało przy montażu poczynić odpowiednie skróty i wzmocnić w ten sposób przebieg zdarzeń, rozwijających się może zbyt powolnie.
Film bardzo odpowiedni dla młodzieży, jako budzący szlachetniejsze uczucia i apelujący do serc, niewątpliwie zająć musi i starszych widzów, i rozbudzi w niejednej duszy umiłowanie gór, tak przedziwnie pięknych. Obali też mylne przekonanie, że wspaniałych krajobrazów szukać należy poza granicami naszego kraju. Polska ma ich dosyć – i to takich, których fotogeniczność nie ulega wątpliwości.
W grze wykonawców są fragmenty doskonałe. Nie tylko aktorzy sceniczni, biorący udział (Junosza-Stępowski, Różycki, Brodniewicz, Łapiński, Halicz), ale i nowy nabytek – odtwórca roli Mocarnego, góral z krwi i kości, p. Helena Roj-Rytardowa, kilku młodych harcerzy wreszcie - pod wodzą reżysera Lejtesa sprawiali się dobrze i wykazali fotogeniczność istotną, stwarzając ciekawe typy.
Film wyświetlany na wystawie w Wenecji ma również znaczenie propagandowe”.

(K. Dzień wielkiej przygody, Kurier Warszawski 1935 nr 236)

„Dzień wielkiej przygody nie emocjonuje nas jakąś wyjątkowo interesującą fabułą. Również akcja nie posiada należytej zwartości i gubi się w mnóstwie zbytecznych szczegółów. Pierwszy lepszy film amerykański góruje pod tym względem nad Dniem wielkiej przygody. Zalet nowego filmu polskiego należy szukać na zupełnie innej płaszczyźnie. Dzień wielkiej przygody lepiej niż jakikolwiek inny z dotychczas nakręcanych filmów, obrazuje bajeczne piękno Tatr. Oglądając te cudowne tatrzańskie plenery, chce się płakać z zachwytu. Trudno uwierzyć, że u nas w Polsce, zaledwie o kilkanaście godzin drogi od stolicy, może coś podobnego egzystować. Te góry, w coraz to innej szacie, te chojary przyduszone śniegiem, te potoki w obramowaniu lodów, raz błyszczące w ulewie promieni słonecznych, to znów przysłonięte welonami mgieł – budzą wzruszenie, radość, zachwyt. Trudno wyobrazić sobie lepszą propagandę Tatr niż tą, jaką dokonano przez pokazanie nam w nowym filmie polskim wspaniałych plenerów górskich. Cóż z tego, że obraz nie ma w sobie zacięcia amerykańskich filmów kryminalnych. Widok piękna gór ojczystych stokrotnie wynagradza nam to niedomaganie.

Treścią filmu są perypetje bandy przemytników. Bohaterami jednak są nie przestępcy, ale harcerze obozujący w górach. Obraz pozbawiony jest zupełnie jakiejkolwiek intrygi miłosnej. Obok harcerzy sporadycznie ukazuje się nasza dzielna straż graniczna.
Aparatura dźwiękowa Tobis Klangfilm tym razem niezupełnie dopisała. Aktorzy mówią niekiedy tak, „jakby mieli kluski w gębie”. Tej niedokładności można było przecież uniknąć.
Tendencja filmu jest bardzo szlachetna. Pokazuje ona tężyznę i zdrowie moralne naszej młodzieży i obrazuje trudną, odpowiedzialną pracę straży granicznej. Dzień wielkiej przygody jest wprost idealnym filmem dla młodzieży. Szkoły nasze winny się nim żywiej zainteresować”.

(Spectator, Dzień wielkiej przygody, Polska Zbrojna 1935 nr 244)

„Korzystając z pięknej śnieżnej pogody, nakręcono w Zakopanem brawurowe sceny jazdy na nartach z filmu Dzień wielkiej przygody, którego scenariusz opracował Ferdynand Goetel. Będzie to pierwszy polski film górski, wykonany przez młodocianych aktorów, w wieku od 10 do 15 lat.
Praca nad filmem jest nieraz trudna i żmudna, tak np. scenę pogoni patrolu narciarskiego za kłusownikiem nakręcano kilkakrotnie na Kalatówkach i Hali Kondratowej. Wykorzystywano każdy bardziej zaśnieżony teren, każdy piękny krajobraz. Zdjęcia trwały zaledwie po kilka sekund i były dokonywane w miejscach odległych od siebie i o godziny marszu. Dopiero połączone fragmenty efektownych popisów dadzą niewtajemniczonemu widzowi wrażenie śmiałej, na łeb, na szyję, nieprzerwanej pogoni harcerzy za uciekającym rabusiem”.

(Film Ferdynanda Goetla z udziałem młodych harcerzy, ABC Nowiny Codzienne 1935 nr 45)