• Kraj: Polska
  • Rok produkcji: 1937
  • Premiera: 16 IX 1937


Tytuł angielski
SHAMAN
Reżyseria
Scenariusz
Pierwowzór literacki
powieść Tadeusza Dołęgi-Mostowicza
Zdjęcia
Kierownictwo zdjęć
Muzyka
Dźwięk
Aparatura
Tobis-Klangfilm
Fotosy
Stephot
Produkcja
Warszawskie Biuro Kinematograficzne Feniks
Atelier
Falanga
Laboratorium
Falanga
Dystrybucja
Warszawskie Biuro Kinematograficzne Feniks
Dystrybucja (na Małopolsce i Śląsku)
Polonia-Film
Nagrody
Nagroda Izby Przemysłowo-Handlowej na Festiwalu Filmowym we Lwowie (1938)

Obsada aktorska:

Kazimierz Junosza-Stępowski (profesor Rafał Wilczur / Antoni Kosiba, znachor), Elżbieta Barszczewska (2 role: Beata, żona prof. Wilczura; Marysia Wilczurówna), Witold Zacharewicz (Leszek Czyński), Mieczysława Ćwiklińska (Florentyna Szkopkowa, właścicielka kina), Józef Węgrzyn (doktor Dobraniecki), Wojciech Brydziński (ojciec Leszka), Wanda Jarszewska (Eleonora, matka Leszka), Romuald Gierasieński (Franek, bileter w kinie), Marian Wyrzykowski (leśniczy Janek, ukochany Beaty), Stefan Hnydziński (Woydyłło), Hanna Różańska (Danusia, żona aptekarza), Stanisław Grolicki (młynarz Prokop), Włodzimierz Łoziński (Wasyl, syn Prokopa), Helena Zarembina (Michalesia, gospodyni), Tadeusz Frenkiel (doktor Zygmunt Pawlicki), Helena Buczyńska (Zonia, synowa Prokopa), Halina Marska (Olga, córka Prokopa), Jacek Woszczerowicz (Obiedziński), Michał Halicz (drab), Ryszard Misiewicz (aptekarz), Julian Krzewiński (prezes Sądu Apelacyjnego), Józef Maliszewski (obrońca), Artur Socha (prokurator), Zygmunt Biesiadecki (włóczęga), Tadeusz Mergel (przodownik policji), Stanisław Woliński (parobek Prokopa), Mieczysław Borowy (policjant), Irena Grywiczówna (lekarka), Eugeniusz Koszutski (wodzirej), Jerzy Sulima-Jaszczołt (lekarz), Franciszek Dominiak, Jerzy Rygier (lekarz, asystent profesora Wilczura), Roman Dereń (chłop, który przyniósł ranną Marysię do znachora), Tadeusz Fijewski, Stanisław Jaworski, Krysia Orlińska (Marysia Wilczurówna jako dziecko), Henryk Rzętkowski (dyrygent orkiestry)
  • Treść
  • O filmie
  • Głosy prasy
  • Galeria
 
Kazimierz Junosza-Stępowski,
Włodzimierz Łoziński

Rafał Wilczur jest znanym i cenionym chirurgiem. Pewnego dnia opuszcza go żona Beata i ucieka ze swym kochankiem Jankiem. Zabiera ze sobą także małą córeczkę, Marysię. Zdruzgotany Rafał udał się do knajpy, gdzie został okradziony i pobity, wskutek czego stracił pamięć. Oderwany od rzeczywistości, włóczył się od wsi do wsi. Został przygarnięty przez młynarza Prokopa. W całej okolicy szybko zasłynął jako znakomity znachor - wyleczył i opatrzył wielu miejscowych chłopów.

Wiele lat później Janek ginie w wypadku i Beata musi sama zarabiać na utrzymanie córki jako taperka w jednym z kin. W końcu umiera, a Marysia obejmuje po niej stanowisko. Kocha z wzajemnością Leszka, jednak jego bogaci rodzice nie chcą zgodzić się na ich małżeństwo. Pewnego dnia oboje zostają ciężko ranni w wypadku motocyklowym nieopodal wsi, w której mieszka znachor. Wezwany lekarz, doktor Dobraniecki, stwierdza, że ich stan jest beznadziejny i nie da się ich uratować. Znachor kradnie jego narzędnia i przeprowadza operację, czym ratuje Marysi życie. Za kradzież instrumentów chirurgicznych trafia do więzienia, jednak dzięki interwencji wdzięcznych chłopów zostaje wypuszczony. Podczas rozprawy Dobraniecki rozpoznaje w znachorze zaginionego profesora Wilczura. Marysia zabiera swego dobroczyńcę na grób matki i tu znachor odzyskuje pamięć. Profesor Wilczur wraca do pracy w warszawskiej klinice, a Marysia i Leszek pobierają się.



Strona Internetowa współfinansowana przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu
Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.
Główny serwis POIiŚ