Wieczór z Tańcem | Retroteka # 10
Dodano: 31.05.2022

Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny oraz dyrektor muzyczny Jan Emil Młynarski zapraszają na Wieczór z Tańcem w kinie Iluzjon.

Ostatnie w tym sezonie spotkanie z Retroteką rozpoczniemy pokazem filmu „Wspomnienia z Warszawy” z 1944 r. w reżyserii Franciszka Ożgi. Film wprowadzi nas w taneczny klimat dawnej Warszawy. Po seansie zapraszamy na koncert Jazz Band Młynarski – Masecki. Podczas koncertu usłyszymy piosenki z drugiej płyty zespołu zatytułowanej „Płyta z zadrą w sercu”, która jest inspirowana twórczością przedwojennych polskich artystów.

  • 11 czerwca, godz. 19:00
  • Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50 A
  • Streaming  koncertu dostępny na stronie www.ninateka.pl

 


„Wspomnienia z Warszawy”, Polska, reż. Franciszek Ożga 1944, 20 min.

„Parada Warszawy” z 1937 roku to jedyny wyprodukowany w Polsce film rewiowy. Była to składanka piosenek, monologów i numerów tanecznych w wykonaniu ulubieńców warszawskiej publiczności lat 30.

W czasie II wojny światowej w USA jego ocalałe fragmenty zostały przemontowane i tak powstał krótkometrażowy film „Wspomnienia z Warszawy”, zawierający dziewięć scen z „Parady Warszawy”. Są wśród nich „Tiger Rag” w wykonaniu orkiestry jazzowej Henryka Warsa, scenka komiczna w wykonaniu Stanisława Sielańskiego i Heleny Grossówny, jeden z popisów tanecznych Lody Halamy oraz piosenki w wykonaniu Fryderyka Járosyego, Leny Żelichowskiej, Zofii Terné, Chóru Dana, Mariana Rentgena i Tadeusza Faliszewskiego.

Parada Warszawy, zbiory Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego

 

Jazz Band Młynarski-Masecki

Jazz Band Młynarski-Masecki to zespół grający przedwojenny polski jazz. Wbrew obiegowej opinii, jazz nie trafił do Polski na falach słuchanego po kryjomu Radia Wolna Europa. Pierwsze polskie jazzowe utwory powstawały już pod koniec lat XX-stych ubiegłego wieku. Wybitni kompozytorzy tacy jak: Henryk Wars, Jerzy Petersburski czy bracia Artur i Henryk Gold, zasłuchani w płytach zza oceanu czy z Berlina tworzyli hity na potrzeby filmu, kabaretów, teatrów i rewii, a także na zamówienie coraz liczniejszych wytwórni płytowych takich jak Columbia czy Syrena Record. W ten sposób do 1939 roku powstały tysiące kompozycji i nagrań z udziałem wybitnych instrumentalistów oraz śpiewaków i aktorów. II wojna światowa przekreśliła życiorysy, przerwała ciągłość i zakończyła okres "prosperity" młodego polskiego show biznesu, ale nie bezpowrotnie! Wybitny pianista Marcin Masecki razem z Janem Emilem Młynarskim powołali do życia zespół odwołujący się do starej tradycji polskich orkiestr jazzowych międzywojnia. W repertuarze Jazz-Bandu znalazły się utwory swingowe, w większości nieznane. Nie zabraknie też kilku wyjątkowych tang, z których autorstwa polscy kompozytorzy znani byli na całym świecie. Całe przedsięwzięcie skupione jest wokół ducha postaci Adama Astona - najwybitniejszego przedwojennego polskiego śpiewaka rozrywkowego oraz Henryka Warsa - najważniejszego polskiego przedwojennego pianisty, aranżera i kompozytora. Marcin z Jankiem niejako rekompensują stracone szanse całego pokolenia polskich artystów rozrywkowych, którzy w rozkwicie prosperity musieli uciekać, walczyć, ginąć, emigrować osierocając polską muzykę rozrywkową w niepowetowany sposób. Aranżacje Marcina i głos Janka nadają całości zupełnie nowy oddech, czyniąc tę muzykę aktualną i użytkową, do tańca i wzruszeń.

„Płyta z zadrą w sercu” Jazz Band Młynarski-Masecki

Jazz Band Młynarski-Masecki na swojej drugiej płycie postanowili pójść o krok dalej i spełnić swoje wielkie marzenie o prawdziwej jazzowej orkiestrze. Do podstawowego składu, który liczył 7 osób, dodali sekcję skrzypiec oraz trąbki i puzony. W ten sposób powstał 17-sto osobowy zespół o dużo szerszej brzmieniowej palecie. Tytuł „Płyta z zadrą w sercu” to tytuł jednej z piosenek jednego z największych polskich tekściarzy XX wieku - Mariana Hemara. Polski przekład amerykańskiego standardu Cliffa Friend’a, Charliego Tobias’a i Boyd’a Bunch’a robił furorę w jednej z rewii warszawskiego teatru Cyrulik Warszawski w roku 1938. Muzycy zapatrzeni w stare fotografie i zasłuchani w orkiestry polskie i amerykańskie, postanowili stworzyć świat, w którym II wojna światowa nie miała miejsca, a jazzbandy taneczne w Polsce nie przestają istnieć i grają czerpiąc ze wszelkich dobrodziejstw nowoczesności. Do nagrań muzycy użyli mikrofonów z lat XX ubiegłego wieku. Całość realizował Filip Krause, ze słynnego berlińskiego studia Emila Berlinera. Na płycie znajdą się utwory głównie z przełomu lat 30 i 40 ubiegłego wieku. Wszystkie to szlagiery polskie, dobrze znane w dawnych czasach, dziś nieco zapomniane. Marcin Masecki swoimi aranżacjami tchnął w piosenki kompletnie nowe życie, życie na miarę XXI wieku. Patronem duchowym tej płyty jest Zygmunt Karasiński - genialny kompozytor rozrywkowy polski przed i powojennej. Na płycie znajdują się trzy jego kompozycje. Historia maestro Karasińskiego jest opisana w dodatku do płyty.


Jan Emil Młynarski

Jan Emil Młynarski pochodzi z rodziny o muzycznych tradycjach. Perkusista, producent, wokalista, radiowiec obecny na scenie muzycznej od 1997 roku. Współpracował z wieloma artystami sceny elektronicznej, popowej i jazzowej. Absolwent prestiżowej szkoły Drummers Collective w Nowym Jorku. Grał z Wojtkiem Pilichowskim, Kayah. Był członkiem orkiestry wykonującej Concerto for band and orchestra Jona Lorda z kompozytorem we własnej osobie na organach Hammonda. Współpracuje z warszawskimi teatrami m.in.: Studio Buffo (I Love You, You're Perfect, Now Change, reż. David Foulkes, 2010) jako kierownik muzyczny, z Teatrem Powszechnym (Kamień i popioły reż. Artur Urbański, 2011) jako kompozytor muzyki oraz kierownik muzyczny, Teatrem Dramatycznym (Widok z  mostu, aut. Arthur Miller, reż. Agnieszka Glińska, 2019) jako kompozytor muzyki oraz instrumentalista, Teatrem Polonia (Cwaniary reż. Agnieszka Glińska) jako kierownik muzyczny. Od 2009 roku jest liderem własnych przedsięwzięć muzycznych na polu muzyki niezależnej, eksperymentalnej i jazzu.

Założył grupę Warszawskie Combo Taneczne, w której gra na bandżoli i śpiewa tradycyjne warszawskie piosenki. Jest laureatem Fryderyków 2018 (Polish Grammy). Razem z wirtuozem fortepianu Marcinem Maseckim prowadzi Jazz Band Młynarski-Masecki, w którym śpiewa przedwojenny repertuar taneczny autorstwa mistrzów polskiej piosenki (m.in. Henryk Wars. Szmul Ferszko, Artur Gold). Koncertuje z  Jerzym Maksymiukiem i Januszem Olejniczakiem (m.in. w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, Teatro Massimo w Palermo czy Carnegie Hall w Nowym Jorku).

Od 2018 roku prowadzi autorski program muzyczny w radio, poświęcony polskiej muzyce rozrywkowej do roku 1949. W 2010 roku nagrał płytę Młynarski Plays Młynarski poświęconą twórczości swego ojca Wojciecha Młynarskiego (1941-2017) , który był jednym z najważniejszych autorów tekstów piosenek w Polsce w XX wieku.

Współpracuje z wybitnymi instrumentalistami swojego pokolenia. Fascynuje się muzyką Afryki, polskiej wsi regionu Mazowsza Południowego oraz Podhala co słychać w twórczości trio Polonka, które tworzy z Piotrem Zabrodzkim – pozytyw organowy i Michałem Górczyńskim – klarnet kontrabasowy.

Fot. Filip Ćwik

Wieczór z Polskim Radiem | Retroteka # 9
Dodano: 28.04.2022

Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny oraz dyrektor muzyczny Jan Emil Młynarski zapraszają na Wieczór z Polskim Radiem w kinie Iluzjon. Podczas koncertu 7 maja o godz. 19:00 usłyszymy Warszawskie Combo Taneczne oraz Kapelę Zdzisława Kwapińskiego. Koncert obfitować będzie w tradycyjne melodie warszawskie, wiejskie i wspólne dla Stolicy i Mazowsza południowo wschodniego. W prawdziwym majowym klimacie, szykuje się spotkanie z najpiękniejszymi polskimi melodiami w wyjątkowym wykonaniu jedenastoosobowego zespołu. Z okazji świętowanych podczas majowej Retroteki  85. urodzin Programu Drugiego Polskiego Radia, zapraszamy na pokaz filmów nawiązujących w swojej treści do Polskiego Radia.


Reklama Dorocznej Wystawy Radiowej, Polska, 1939, 3 min.

Pod koniec sierpnia 1939 roku w Warszawie po raz drugi zorganizowano Doroczną Wystawę Radiową. W krótkiej reklamie tego wydarzenia, na wystawę zaprasza spiker rozgłośni warszawskiej Polskiego Radia, Józef Opieński.  

W służbie mikrofonu, Polska, 1939

Reportaż ukazujący dzień pracy rozgłośni Polskiego Radia od uruchomienia stacji wczesnym rankiem do zakończenia programu. To rzadka okazja by zajrzeć do niektórych wnętrz rozgłośni, a także zobaczyć jak powstają codzienne audycje: gimnastyka poranna, odczyty, transmisje wydarzeń sportowych czy popołudniowy koncert muzyki lekkiej. 

W służbie mikrofonu to prawdopodobnie ostatni przedwojenny polski film. Jego premiera odbyła się podczas otwarcia Dorocznej Wystawy Radiowej zaledwie kilka dni przed wybuchem wojny.

Piętro wyżej, reż. Leon Trystan, Polska, 1937, 87 min.

Hipolit Pączek jest pasjonatem muzyki poważnej. Piętro wyżej w tej samej kamienicy mieszka miłośnik jazzu, spiker radiowy Henryk Pączek. To samo nazwisko i skrajnie różne gusta muzyczne są przyczyną wielu nieprzyjemności i zażartej nienawiści pomiędzy sąsiadami. Pewnego dnia w mieszkaniu Henryka zjawia się młoda dziewczyna, w której od razu zakochuje się z wzajemnością. Co będzie, gdy wyjdzie na jaw, że piękna nieznajoma jest bratanicą zaciętego wroga? Doborowa obsada (Eugeniusz Bodo, Helena Grossówna, Józef Orwid) oraz wspaniała muzyka Henryka Warsa sprawiają, że Piętro wyżej to jedna najpopularniejszych polskich komedii lat 30., z scena, w  której Bodo parodiując amerykańską seksbombę May West śpiewa piosenkę Sex-appeal przeszła do kanonu polskiego kina. 

Więcej o filmie PIĘTRO WYŻEJ

Piętro wyżej, zbiory Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego

 

Warszawskie Combo Taneczne i Kapela Zdzisława Kwapińskiego z gościnnym udziałem Mateusza Niwińskiego

1 sierpnia 2020 Warszawskie Combo Taneczne obchodziło 10 urodziny. Z tej okazji, zespół zarejestrował materiał na swój czwarty long play.

Kilka lat temu Jan Młynarski i Zdzisław Kwapiński spotkali się przy jednym z odcinków cyklu dokumentalnego Szlakiem Kolberga  i od tamtej pory trwa ich artystyczna i prywatna przyjaźń.  Zdzisław Kwapiński od lat jest jednym z najprężniejszych animatorów muzycznej kultury swojego regionu. Jest skrzypkiem, saksofonistą, śpiewakiem i tancerzem, a także znawcą folkloru ziemi radomskiej.

Warszawskie Combo Taneczne i Kapela Zdzisława Kwapińskiego - dwa zespoły, miejski i wiejski odnaleźli wspólne tradycyjne melodie, nauczyli się od siebie nawzajem tych lokalnych i nagrali płytę pt. Skarałeś mnie Boże. Powiśle to nie tylko dzielnica Warszawy, ale też region na południowy wschód od Radomia, w stronę Wisły. Stamtąd właśnie pochodzą unikatowe melodie, które usłyszymy podczas koncertu.

Płyta pt. Skarałeś mnie Boże to muzyczne spotkanie tradycji miasta i wsi. Dwa zespoły podzieliły się wiedzą i repertuarem i znalazły elementy wspólne dla tradycyjnej muzyki wiejskiej z radomskiego i  folkloru warszawskiego. Zatem mamy tu do czynienia z tangami, mazurami, polkami i oberkami. Ze spotkania dwóch światów powstała 11-osobowa orkiestra uzyskując unikatowe, wymykające się metryce i geografii brzmienie oraz refleksję, iż dużo więcej nas łączy niż dzieli.

Zespół wystąpi w składzie:

Jan Emil Młynarski – śpiew/bandżola/

Piotr Zabrodzki – śpiew/banjo

Anna Bojara – piła

Karol Szczubełek – gitara

Tomasz Duda – baryton sax/klarnet

Maurycy Idzikowski – trąbka

Wojtek Traczyk – kontrabas

Zdzisław Kwapiński – saksofon

Michał Kwapiński – baraban

Barbara Michalec – akordeon

Mateusz Niwiński – skrzypce

Fot. Jacek Poremba

JAN EMIL MŁYNARSKI

Jan Emil Młynarski pochodzi z rodziny o muzycznych tradycjach. Perkusista, producent, wokalista, radiowiec obecny na scenie muzycznej od 1997 roku. Współpracował z wieloma artystami sceny elektronicznej, popowej i jazzowej. Absolwent prestiżowej szkoły Drummers Collective w Nowym Jorku. Grał z Wojtkiem Pilichowskim, Kayah. Był członkiem orkiestry wykonującej Concerto for band and orchestraJona Lorda z kompozytorem we własnej osobie na organach Hammonda. Współpracuje z warszawskimi teatrami m.in.: Studio Buffo (I Love You ( I Love You, You're Perfect, Now Change, reż. David Foulkes, 2010) jako kierownik muzyczny, z Teatrem Powszechnym (Kamień i popioły reż. Artur Urbański, 2011) jako kompozytor muzyki oraz kierownik muzyczny, Teatrem Dramatycznym (Widok z  mostu, aut. Arthur Miller, reż. Agnieszka Glińska, 2019) jako kompozytor muzyki oraz instrumentalista, Teatrem Polonia (Cwaniary reż. Agnieszka Glińska) jako kierownik muzyczny. Od 2009 roku jest liderem własnych przedsięwzięć muzycznych na polu muzyki niezależnej, eksperymentalnej i jazzu.

Założył grupę Warszawskie Combo Taneczne, w której gra na bandżoli i śpiewa tradycyjne warszawskie piosenki. Jest laureatem Fryderyków 2018 (Polish Grammy). Razem z wirtuozem fortepianu Marcinem Maseckim prowadzi Jazz Band Młynarski-Masecki, w którym śpiewa przedwojenny repertuar taneczny autorstwa mistrzów polskiej piosenki (m.in. Henryk Wars. Szmul Ferszko, Artur Gold). Koncertuje z  Jerzym Maksymiukiem i Januszem Olejniczakiem (m.in. w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, Teatro Massimo w Palermo czy Carnegie Hall w Nowym Jorku).

Od 2018 roku prowadzi autorski program muzyczny w radio, poświęcony polskiej muzyce rozrywkowej do roku 1949. W 2010 roku nagrał płytę Młynarski Plays Młynarski poświęconą twórczości swego ojca Wojciecha Młynarskiego (1941-2017) , który był jednym z najważniejszych autorów tekstów piosenek w Polsce w XX wieku.

Współpracuje z wybitnymi instrumentalistami swojego pokolenia. Fascynuje się muzyką Afryki, polskiej wsi regionu Mazowsza Południowego oraz Podhala co słychać w twórczości trio Polonka, które tworzy z Piotrem Zabrodzkim – pozytyw organowy i Michałem Górczyńskim – klarnet kontrabasowy. 

Fot. Kobas Laksa



Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50 A

7 maja, godz. 19:00

Więcej informacji oraz zakup biletów: www.iluzjon.fn.org.pl

Zakup biletu:

 

Streaming  koncertu dostępny na stronie: www.ninateka.pl


Fokus auf Polen. Pokazy filmów niemych z muzyką na żywo w Monachium
Dodano: 18.04.2022

Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny wraz z Instytutem Adama Mickiewicza oraz Instytutem Pileckiego w Berlinie zaprasza na cykl pokazów polskich filmów niemych pod tytułem „Focus on Poland: Lost and Found” w Monachium.

Cykl pokazów stanowi wydarzenie towarzyszące wystawie malarstwa pt. Cisi Rebelianci. Symbolizm w Polsce ok. 1900 roku w Kunsthalle der Hypo-Kulturstiftung w Monachium. Pokazom filmów towarzyszyć będzie współczesna muzyka jazzowa wykonywana na żywo przez polskich muzyków. Zestawienie starych filmów z nowoczesną muzyką doskonale sprawdziło się w organizowanej przez Filmotekę Narodową – Instytut Audiowizualny imprezie jaką jest coroczne Święto Niemego Kina. Wydarzenie jest jednocześnie preludium do zaplanowanej na październik 18 już edycji Święta Niemego Kina.

Prezentowane w ramach trzech pokazów filmy, z jednej strony wpisują się w portretowaną na wystawie malarstwa epokę –izmów – licznych prądów w sztuce przełomu wieków: ekspresjonizmu, symbolizmu, modernizmu, etc., na gruncie nowej dziedziny sztuki jaką była kinematografia na początku XX wieku. Z drugiej, przedstawiają dzieła przez lata uchodzące za zaginione lub na zawsze utracone, które zostały cudownie odnalezione w prywatnych zbiorach na całym świecie, bądź w zagranicznych archiwach filmowych. Możliwość zaprezentowania tych unikatowych znalezisk jest rezultatem dobrej współpracy międzynarodowej między archiwami państwowymi i pozwala mieć nadzieję, że jeszcze wiele ekscytujących odkryć zaginionej sztuki polskiej jest przed nami.

Wybrane na te okazję filmy okazują całe spectrum wysokiej klasy twórczości filmowej tworzonej w Polsce w pierwszych trzech dekadach XX wieku – od najstarszych kronik filmowych dokumentujących osiągnięcia rozwojowe ówczesnej Polski, przez kinowe hity tamtych czasów, jak melodramaty ze słynną Polą Negri, po awangardowe eksperymenty futurystów i dadaistów. Trzy pokazy filmów zostały zaplanowane w trzymiesięcznym cyklu od kwietnia do czerwca 2022 r. w Theatiner Film – kinie studyjnym urządzonym w stylu art-deco, zlokalizowanym na wprost Kunsthalle, gdzie odbywać się będzie główna wystawa. Filmom towarzyszyć będzie współczesna muzyka jazzowa wykonywana na żywo przez polskich muzyków.

Krótkometrażowy film  Europa Franciszka i Stefanii Themersonów, którego odnalezienie w 2020 r. było wielką, międzynarodową sensacją, zostanie pokazany aż trzy razy, żeby umożliwić zapoznanie się z nim możliwie najszerszej grupie widzów. Krótki metraż zostanie zestawiony z dłuższymi formami udostępnionymi przez FINA. Pokazy zostaną poprzedzone krótkimi wprowadzeniami niemieckojęzycznych specjalistów od kina niemego, którzy przywołają historie odnalezienia poszczególnych tytułów i wprowadzą widza niemieckiego w konieczny kontekst.

Program

24 kwietnia, godz. 11.00

1. Europa, reż. Stefan i Franciszka Themersonowie, 12 min., 1931

Film, o którym krążyły legendy. Powstał w latach 1931-1932 w oparciu o futurystyczny poemat Anatola Sterna o tym samym tytule – jedno z najważniejszych dzieł międzywojennej awangardy literackiej. Przez lata uważany za zaginiony w czasie wojny, w 2019 r. został odnaleziony przez Pilecki-Institut Berlin w Bundesarchiv. W „Europie” można zobaczyć bogatą paletę eksperymentalnych zabiegów reżyserskich, takich jak: odwrócone zdjęcia poklatkowe, negatywy, zdjęcia archiwalne, animacje przedmiotów i wielokrotną ekspozycję. W aktualnej wersji odrestaurowanej cyfrowo, film został wzbogacony o ścieżkę dźwiękową autorstwa kompozytora Lodewijka Munsa.

 

2. Tour de Pologne – 11 kronik filmowych, różni reżyserzy, 80 min., 1913-1929

Podróże były tematem nie tylko filmów fabularnych. Od początku kinematografii bardzo popularne były filmy krajoznawcze, które powstawały również na ziemiach polskich. Zestaw produkcji ze zbiorów FINA ukaże nam polskie miasta i wydarzenia z lat 1913–1929. Przegląd otworzy Wyprawa Amundsena – żartobliwa rysunkowa reklama czekolady. Zaprezentujemy m.in. najstarsze zachowane polskie filmy dokumentalne realizowane przez braci Krzemińskich, a także filmowe relacje z wizyty króla Rumunii w Łańcucie, czy filmy poświęcone największemu wydarzeniu końca lat 20. – Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu.

Do filmu Tour de Pologne zagra:

Mateusz Smoczyński Solo – skrzypek jazzowy, kompozytor. Nagrał ponad sto płyt. Jest współzałożycielem Atom String Quartet. Był pierwszym skrzypkiem w amerykańskim Turtle Island Quartet (zdobywcy dwóch nagród Grammy). W roku 2013 wziął gościnny udział w nagraniu płyty „After Blue” wokalistki Tierney Sutton. Album był nominowany do nagrody Grammy. Zwycięzca II Międzynarodowego Jazzowego Konkursu Skrzypcowego im. Zbigniewa Seiferta. W rankingu Jazz Top magazynu Jazz Forum wielokrotnie uznawany za jazzowego skrzypka roku. Współpracował z takimi artystami jak: Branford Marsalis, Bobby McFerrin, Gil Goldstein, Richie Beirach, Glen Moore, Rabih Abou-Khalil, Zbigniew Namysłowski, Tomasz Stańko, Urszula Dudziak, Vladislav Sendecki, Leszek Możdżer, Jerzy Maksymiuk, Natalia Kukulska, Anna Maria Jopek, Monika Borzym, Grzech Piotrowski i Sebastian Karpiel Bułecka.

Fot. FINA

 

22 maja, godz. 11.00

 1. Bestia (The Polish Dancer), reż. Alexander Hertz, 67 min., 1917

Film niemy znany też jako „Kochanka apasza”. Jedyne polskie dzieło z Polą Negri, które w całości zachowało się do dzisiejszych czasów, dzięki temu, że miało zagraniczną dystrybucję. Film, który był wyświetlany w Stanach Zjednoczonych jako „The Polish Dancer” po wojnie, w latach 60. odnalazł się w Museum of Modern Art Nowym Jorku. Kariera ubogiej dziewczyny w showbiznesie, postać „apasza”, fatalistyczny los amoralnej kobiety i salonowa sceneria to elementy typowe dla melodramatu z drugiej dekady XX wieku.

Do filmu zagrają:

Szymon Mika i Yumi Ito – to duet tworzony przez utytułowanych muzyków młodego pokolenia. Yumi Ito to wokalistka, laureatka prestiżowego konkursu Montreux Jazz Festival. Większość życia spędziła w Szwajcarii, ale jej korzenie sięgają Polski i Japonii. Szymon Mika w 2015 zdobył Pierwszą Nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Gitary Jazzowej im. Jarka Śmietany, a rok później został okrzyknięty Jazzową Nadzieją Roku. W swojej muzyce łączy wpływy polskiego folkloru, muzyki eksperymentalnej, jazzu i swobodnej improwizacji.

Fot. Fototeka FINA

 

2. Europa, reż. Stefan i Franciszka Themersonowie, 12 min., 1931 – druga projekcja

 

19 czerwca, godz. 11:00

1. Mocny człowiek reż. Henryk Szaro, 77 min., 1929

Film Henryka Szaro z 1929 roku na podstawie powieści Stanisława Przybyszewskiego. Zaginął w czasie II wojny światowej; dopiero kiedy w 1997 roku odnaleziono kopię w Belgii, rozpoczęło się jego drugie życie. Zrekonstruowany cyfrowo przez Filmotekę Narodową wzbudził zachwyt publiczności i krytyków i został uznany za jedno ze szczytowych osiągnięć polskiego kina sprzed 1939 roku.

Do filmu zagra:

Marek „Latarnik” Pędziwiatr – wielokrotnie nagradzany w plebiscytach magazynu Jazz Forum jako największy polski wirtuoz syntezatorów. Popularność przyniosły mu takie projekty jak EABS, Błoto czy Night Marks.

29 marca 2022 r. ukazała się solowa płyta Pędziwiatra pt. Marianna. Pod wpływem brzmienia solowych nagrań Theloniousa Monka, Ahmada Jamala, McCoy Tynera i Emahoya Tsegué-Maryama Guèbrou zrezygnował z elektroniki, by nagrać debiutancki przy użyciu stuletniego fortepianu Steinway & Sons i taśmą analogową.


2. Europa
, reż. Stefan i Franciszka Themersonowie, 12 min., 1931 – trzecia projekcja

Fot. Fototeka FINA

Akademia Polskiego Filmu w kinie Iluzjon
Dodano: 01.04.2022

Akademia Polskiego Filmu to ogólnopolski program edukacyjny, upowszechniający wiedzę o historii polskiego kina. W ramach APF realizowane są zajęcia dla studentów i wolnych słuchaczy w kinach i na uczelniach w wielu miastach, m.in. w Warszawie, Łodzi. Przede wszystkim jest to dwuletni kurs historii polskiego filmu fabularnego, który inaugurację miał w 2009 roku.

Zajęcia odbywają się raz w tygodniu, składają się z godzinnych wykładów, projekcji dwóch filmów i spotkań z twórcami.

Program, składający się z ponad stu tytułów i rozłożony na cztery semestry, obrazuje dorobek polskiego kina fabularnego w szerokim spektrum nazwisk, gatunków i tematów. Podstawą ich wyboru były dopełniające się kryteria: rangi osiągnięć i poszukiwań artystycznych oraz szczególnie życzliwego przyjęcia przez widownię. Chronologiczna konstrukcja programu ułatwia poznanie tendencji dominujących w danym okresie i kierunków rozwojowych. Akademia Polskiego Filmu uzupełnia humanistyczne programy wyższych uczelni, jednocześnie pełniąc funkcje wolnej wszechnicy. Otwiera się przed tymi wszystkimi, którzy chcieliby scalić i pogłębić historyczną wiedzę o rodzimym filmie – napisał dr Rafał Marszałek, konsultant naukowy Akademii.

Wykładowcami są profesorowie i doktorzy z wielu uniwersytetów z całej Polski. Każde zajęcia prowadzone są przez inną osobę, znawcę danego tematu.

www.akademiapolskiegofilmu.pl

 

AKADEMIA POLSKIEGO FILMU W WARSZAWIE – PROGRAM FABUŁA SEM. I

Pierwszy semestr Akademii Polskiego Filmu obejmuje temat rozwoju kina na ziemiach polskich w ciągu półwiecza – od Pruskiej kultury, filmu powstałego w 1908 roku, do Popiołu i diamentu (1958) i Pociągu (1959), sukcesów o międzynarodowym zasięgu. Jest to półwiecze ogromnych przemian: technicznych, produkcyjnych i artystycznych, które ukształtowały dzisiejszy poziom sztuki filmowej. W historii kina tego okresu wydzielić można:

I – lata prób wstępnych, 1896-1908;

II – pierwsze realizacje filmowe, 1908-1918;

III – kino nieme w dwudziestoleciu międzywojennym, 1919-1929;

IV – kino dźwiękowe z lat 1929-1939;

V – realizacje z czasów drugiej wojny światowej i pierwszych lat powojennych, 1939-1947;

VI – czasy socrealizmu oraz zapowiedzi przemian i pierwsze filmy tak zwanej Szkoły Polskiej

więcej o programie >>


Najbliższe projekcje

05.04.2022, godz 17:00
Sala Mała Czarna
  • CZY LUCYNA TO DZIEWCZYNA?
  • ZNACHOR
    Wykład i prowadzenie spotkania: dr Michał Pieńkowski

Kino Iluzjon 
ul. Narbutta 50 A, Warszawa
Sala Mała Czarna 

wtorki godz. 17.00 (wykład i projekcja dwóch filmów)

Karnety do kupienia w kasie Kina Iluzjon w cenie 100 zł

 

 

Wieczór z Adolfem Dymszą | Retroteka #8
Dodano: 31.03.2022

Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny oraz dyrektor muzyczny Jan Emil Młynarski zapraszają na spotkanie słowno- muzyczne. Podczas koncertu 9 kwietnia o godz. 19:00 usłyszymy Irenę Santor, Adriannę Godlewską, Bohdana Łazukę i Czesława Majewskiego. Po koncercie zapraszamy na pokaz filmów krótkometrażowych, niekompletnych oraz zwiastunów z udziałem króla polskich komików Adolfa Dymszy. Jego urodziny to świetna okazja, by zaprezentować z nieznane i  zapomniane kreacje legendy polskiego kina, teatru i kabaretu. 

BILETY: 

Kino Iluzjon
Warszawa, ul. Narbutta 50A

9 kwietnia, godz. 19:00

www.iluzjon.fn.org.pl

 

 

PARADA REZERWISTÓW, reż. Michał Waszyński, 1934r.

Konstanty Rybski jest szefem restauracji „Pod amorem”, który ostro i bezwzględnie traktuje swych kelnerów: Pączka i Pułapkę. Role odwracają się, gdy zostaje powołany do wojska, okazuje się bowiem, że obaj są starsi szarżą. Dotychczasowi kelnerzy mszczą się na szefie, musztrując go bez litości. Na domiar złego wszyscy trzej kochają się w jednej kobiecie: uroczej dyrygentce damskiej orkiestry, Barbarze.  

Do niedawna film uchodził za zaginiony, jednak w zbiorach FINA znajduje się jego krótki, zaledwie 15- minutowy fragment. Kwietniowa Retroteka będzie rzadką okazją do jego obejrzenia. 

ROBERT I BERTRAND, reż. Mieczysław Krawicz, 1938r.

Bertrand i Robert trafiają przez pomyłkę do więzienia. Więzienie zwiedza Irena Ippel, początkująca autorka powieści kryminalnych. Robert i Bertrand myśląc, że jest złodziejką, chcą naprowadzić ją na uczciwą drogę. Ona ma te same zamiary w stosunku do nich, tym bardziej, że zakochała się ze wzajemnością w Bertrandzie...

Film, choć został kilka lat temu zrekonstruowany, nadal jest w dużym stopniu niekompletny. Wprawdzie odnalazły się kolejne materiały zawierające uzupełnienia, jednak ponowna rekonstrukcja jest dopiero planowana. Podczas wydarzenia zaprezentujemy niedawno odnalezioną, dotychczas nieznaną kopię filmu, wprawdzie również niekompletną, jednak zawierającą nieznane dotychczas elementy. 

Więcej o filmie: ROBERT I BERTRAND

BOLEK I LOLEK, reż. Michał Waszyński, 1936 r.

Ślusarz Bolek przypadkiem trafia na eleganckie przyjęcie, gdzie goście biorą go za bardzo do niego podobnego arystokratę Lolka. W efekcie nieporozumienia zostaje mianowany dyrektorem fabryki jednego z amerykańskich przemysłowców. 

Film niestety nie zachował się do naszych czasów, istnieje jednak amerykański zwiastun kinowy zawierający kilka fragmentów najlepszych scen, m.in. piosenki „A mnie w to graj”, którą Adolf Dymsza śpiewa w duecie z... Adolfem Dymszą. 

MÓJ TEATR, reż. Ludwik Perski, 1960 r.

Film dokumentalny z 1960 roku prezentujący wybrane numery z bogatego repertuaru Adolfa Dymszy. W całym filmie we wszystkich rolach występuje Adolf Dymsza: jest nie tylko artystą na teatralnej scenie, lecz także szatniarzem, bileterem, strażakiem oraz ludźmi na widowni.

Wieczór z Eugeniuszem Bodo | Retroteka #7
Dodano: 28.02.2022

Przedwojenne standardy jazzowe w wykonaniu Moniki Borzym i Krzysztofa Dysa to motyw przewodni wieczoru z Eugeniuszem Bodo.  Na siódmą odsłonę Retroteki zapraszamy do kina Iluzjon 5 marca o godz. 19.00. Po koncercie odbędzie się projekcja kultowej komedii pomyłek z 1938 roku w reżyserii Mieczysława Krawicza pt. Paweł i Gaweł, w której wystąpili Irena Skwierczyńska, Eugeniusz Bodo, Tadeusz Fijewski, Adolf Dymsza, czy Helena Grossówna.

Koncert będzie transmitowany w portalu Ninateka.pl.

5 marca | Kino Iluzjon

    

godz. 19.00
koncert Moniki Borzym i Krzysztofa Dysa

Podczas koncertu usłyszymy urzekające i wciąż świeże melodie autorstwa Henryka Warsa i Jerzego Petersburskiego z nieśmiertelnymi tekstami Juliana Tuwima i Mariana Hemara. Utwory te przedstawiają obraz kobiety lat międzywojennych (czasem nowoczesnej i uwodzicielskiej, czasem, romantycznej, czasem sentymentalnej), a także pokazują kobiecy punkt widzenia i złożoność kobiecej duszy, zwłaszcza w sprawach miłosnych. W programie koncertu znajdą się takie przeboje jak Na pierwszy znak, Pokoik na Hożej, Moja Warszawo, Miłość Ci wszystko wybaczy czy Nikt, tylko ty.

Gwiazdą wieczoru będzie Monika Borzym, jedna z najzdolniejszych artystek jazzowych młodego pokolenia, która na swoim koncie ma 5 albumów w tym nagranych z takimi gigantami jak John Scofield, Mitchell Long, Aaron Parks czy Randy Brecker. Monice Borzym i Janowi Emilowi Młynarskiemu towarzyszyć będzie wspaniały pianista Krzysztof Dys.

godz. 20.30 (godzina rozpoczęcia seansu orientacyjna)
Paweł i Gaweł, reż. Mieczysław Krawicz, 81 min., 1938, Polska

Po koncercie zapraszamy na pokaz zrekonstruowanego filmu Mieczysława Krawicza Paweł i Gaweł, z udziałem Eugeniusza Bodo, Heleny Grossówny i Adolfa Dymszy. Będzie to rzadko prezentowana, analogowa rekonstrukcja filmu, przeprowadzona dawnymi metodami w oparciu o materiały archiwalne Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego. To jedna z najbardziej lubianych polskich komedii lat międzywojennych i to właśnie z niej pochodzi najsłynniejsza polska kołysanka Ach śpij kochanie. Wspaniały scenariusz ironicznie puentuje rzeczywistość lat 30., dając aktorom możliwość wykorzystania swego warsztatu w dziesiątkach żartów sytuacyjnych.

Film opowiada o perypetiach dwóch nieznoszących się sąsiadów – sprzedawcy Gawła Pawlickiego oraz Pawła Gawlickiego, wynalazcy i konstruktora rewelacyjnego odbiornika radiowego. Paweł chcąc rozreklamować swój wynalazek udaje się do Warszawy, nie może jednak znaleźć nikogo, kto zainwestowałby w jego nowoczesną konstrukcję. Wkrótce zakochuje się w skrzypaczce Violetcie, która zmuszona jest udawać „cudowne dziecko”, gdyż jako dorosła kobieta nie wzbudziłaby takiego zainteresowania publiczności a musi spłacić rodzinne długi. Podczas jednego ze swych koncertów poznaje Pawła i zakochuje się w nim. On pozostaje obojętny, nie zwracając uwagi na namolne dziecko. Kiedy jednak Violetta, już jako dorosła kobieta, umawia się z Pawłem – ten traci dla niej głowę. Wyniknie z tego wiele nieoczekiwanych i zabawnych zdarzeń.

  więcej o filmie PAWEŁ I GAWEŁ




MONIKA BORZYM

Jedna z najzdolniejszych artystek jazzowych młodego pokolenia. Monika urodziła się w Warszawie, tu skończyła szkołę̨ muzyczną w klasie fortepianu. Naukę̨ kontynuowała w USA na kierunkach jazz, interpretacja i aranżacja. Ma na swoim koncie pięć solowych albumów Pierwsze dwie płyty Girl Talk i My Place (dziś́ mające status „platynowych”) nagrała w USA przy współpracy z tuzami światowego jazzu ( m.in. Johnem Scofieldem, Mitchellem Longiem, Aaronem Parksem i Randy Breckerem). W 2016 roku ukazał się w Polsce kolejny album artystki, z autorskimi interpretacjami piosenek Joni Mitchell Back To The Garden („złota płyta”). Rok później przy współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego Monika wraz z Mariuszem Obijalskim stworzyli płytę̨ Jestem Przestrzeń z poezją Anny Świrszczyńskiej – płyta została bardzo ciepło przyjęta przez słuchaczy. Gościnnie pojawili się na niej m.in. Wojciech Waglewski, John Scofield, Robert Kubiszyn i Michał Bryndal. W 2018 roku ukazała się płyta z utworami Thoma Yorka i Johna Greenwooda – „RADIOHEDONISTYCZNIE" – utwory brytyjskiej grupy zostały zaaranżowane przez Nikolę Kołodziejczyka – zdolnego kompozytora i dyrygenta na arcyciekawy skład: 3 waltornie, klarnet basowy, violę da gamba i jazzowe trio.

Fot. Archiwum prywatne artystów


KRZYSZTOF DYS

Pianista, improwizator. Wykształcenie klasyczne zdobył w Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu, w klasie fortepianu. Obecnie jako doktor sztuk muzycznych wykłada na tej uczelni, pracując jako adiunkt w klasie fortepianu jazzowego. Zdobywa prestiżowe nagrody zarówno na polu muzyki klasycznej m.in. III nagroda, International Piano Competition of the Russian Conservatory Alexander Scriabin, Paris, France – jak i muzyki jazzowej; II nagroda, Warsaw Jazz Pianist Contest, Warsaw, Poland: Grand Prix, „Jazz nad Odrą” Festival, kwartet Soundcheck, Wrocław. Jest członkiem wielu znakomitych artystycznych składów reprezentujących polska muzykę̨ jazzową na lokalnym rynku oraz na całym świecie: m.in, Adam Bałdych Quartet, trio LAM, quartet SOUNDCHECK.

JAN EMIL MŁYNARSKI

Jan Emil Młynarski pochodzi z rodziny o muzycznych tradycjach. Perkusista, producent, wokalista, radiowiec obecny na scenie muzycznej od 1997 roku. Współpracował z wieloma artystami sceny elektronicznej, popowej i jazzowej. Absolwent prestiżowej szkoły Drummers Collective w Nowym Jorku. Grał z Wojtkiem Pilichowskim, Kayah. Był członkiem orkiestry wykonującej Concerto for band and orchestra Jona Lorda z kompozytorem we własnej osobie na organach Hammonda. Współpracuje z warszawskimi teatrami m.in.: Studio Buffo (I Love You ( I Love You, You're Perfect, Now Change, reż. David Foulkes, 2010) jako kierownik muzyczny, z Teatrem Powszechnym (Kamień i popioły reż. Artur Urbański, 2011) jako kompozytor muzyki oraz kierownik muzyczny, Teatrem Dramatycznym (Widok z mostu, aut. Arthur Miller, reż. Agnieszka Glińska, 2019) jako kompozytor muzyki oraz instrumentalista, Teatrem Polonia (Cwaniary reż. Agnieszka Glińska) jako kierownik muzyczny. Od 2009 roku jest liderem własnych przedsięwzięć muzycznych na polu muzyki niezależnej, eksperymentalnej i jazzu.

Założył grupę „Warszawskie Combo Taneczne”, w której gra na bandżoli i śpiewa tradycyjne warszawskie piosenki. Jest laureatem Fryderyków 2018 (Polish Grammy). Razem z wirtuozem fortepianu Marcinem Maseckim prowadzi „Jazz Band Młynarski-Masecki”, w którym śpiewa przedwojenny repertuar taneczny autorstwa mistrzów polskiej piosenki (m.in. Henryk Wars. Szmul Ferszko, Artur Gold). Koncertuje z Jerzym Maksymiukiem i Januszem Olejniczakiem (m.in. w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, Teatro Massimo w Palermo czy Carnegie Hall w Nowym Jorku).

Od 2018 roku prowadzi autorski program muzyczny w radio, poświęcony polskiej muzyce rozrywkowej do roku 1949. W 2010 roku nagrał płytę Młynarski Plays Młynarski poświęconą twórczości swego ojca Wojciecha Młynarskiego (1941-2017) , który był jednym z najważniejszych autorów tekstów piosenek w Polsce w XX wieku.

Współpracuje z wybitnymi instrumentalistami swojego pokolenia.  Fascynuje się muzyką Afryki, polskiej wsi regionu Mazowsza Południowego oraz Podhala co słychać w twórczości trio „Polonka”, które tworzy z Piotrem Zabrodzkim – pozytyw organowy i Michałem Górczyńskim – klarnet kontrabasowy.

Wieczór karnawałowy | Retroteka #6
Dodano: 10.02.2022

Mała Orkiestra Dancingowa Noama Zylberberga i Jan Emil Młynarski otworzą szóstą Retrotekę w kinie Iluzjon! Podczas koncertu 19 lutego o godz. 19.00 usłyszymy zrekonstruowane dźwięki wczesnego polskiego popu ukryte pod szumem starej płyty. Po koncercie zapraszamy na pokaz filmów w klimacie karnawałowym: Dziś mamy bal i Dwie Joasie.

Kino Iluzjon
ul. Narbutta 50A, Warszawa
więcej >>

Bilety: 

Koncert będzie transmitowany na Ninateka.pl.

 

godz. 19.00
koncert Małej Orkiestry Dancingowej Noama Zylberberga

Dwunastoosobowy skład wykonuje muzykę dwudziestolecia międzywojennego zgodnie z duchem czasów, z której pochodzi. Korzystając z oryginalnych nagrań, orkiestra przygotowuje aranżacje utworów w takiej postaci, w jakiej zostały skomponowane i wykonuje je zachowując wierność stylowi. Mała Orkiestra Dancingowa gra wczesny polski pop, bez nostalgii rekonstruując dźwięki ukryte pod szumem starej płyty. Grając tanga, fokstroty czy slowfoksy  artyści wydobywają ze swojego repertuaru element taneczny i rozrywkowy. Orkiestrę regularnie można spotkać w warszawskim klubie SPATiF. To właśnie tutaj od 4 lat warszawiacy specjalnie przychodzą na imprezy Małej Orkiestry Dancingowej. Orkiestra wydała dwa albumy: Mała Orkiestra Dancingowa (2018) i Wczesny Polski Pop (2021).

godz. 20:30 (godzina orientacyjna)
pokaz filmów

Dziś mamy bal
reż. Jerzy Zarzycki, Tadeusz Kowalski, 7 min., 1932, Polska

Film w oryginalny, dynamiczny sposób prezentuje Bal Młodej Architektury w 1932 roku. Impresja filmowa ukazuje w sposób niedosłowny przygotowania do balu, telefoniczne uzgodnienia z innymi zaproszonymi gośćmi, odwiedziny w domu towarowym braci Jabłkowskich, przyjazd na bal oraz szaleństwo w salach dancingu do białego rana. Był to pierwszy reportaż dokumentalny, potraktowany w sposób artystyczny.

 

Dwie Joasie
reż. Mieczysław Krawicz, 86 min., 1935, Polska

Joasia jest piękną dziewczyną. Nękana amorami swoich przełożonych co chwila zmuszona jest zmieniać pracę. Aby temu zapobiec, przed kolejną rozmową kwalifikacyjną przebiera się za brzydką dziewczynę. Wkrótce zakochuje się w swoim nowym szefie, Robercie. Jej rywalką jest Flora, jego kapryśna i wybuchowa kochanka. Aby zdobyć serce Roberta, Joasia decyduje się prowadzić podwójne życie. Typowa dla lat 30. komedia pomyłek, w której zobaczymy popularny w tamtych czasach Bal Mody, a także zajrzymy do luksusowego salonu odzieżowego.

 


Mała Orkiestra Dancingowa Noama Zylberberga

Dwunastoosobowy skład wykonuje muzykę dwudziestolecia międzywojennego zgodnie z duchem czasów, z której pochodzi. Korzystając z oryginalnych nagrań, orkiestra przygotowuje aranżacje utworów w takiej postaci, w jakiej zostały skomponowane i wykonuje je zachowując wierność stylowi. Mała Orkiestra Dancingowa gra wczesny polski pop, bez nostalgii rekonstruując dźwięki ukryte pod szumem starej płyty. Grając tanga, fokstroty czy slowfoksy  artyści wydobywają ze swojego repertuaru element taneczny i rozrywkowy. Orkiestrę regularnie można spotkać w warszawskim klubie SPATiF. To właśnie tutaj od 4 lat warszawiacy specjalnie przychodzą na imprezy Małej Orkiestry Dancingowej. Orkiestra wydała dwa albumy: Mała Orkiestra Dancingowa (2018) i Wczesny Polski Pop (2021).

ARTYŚCI

Jan Emil Młynarski – śpiew / prowadzenie koncertu

MAŁA ORSKIETRA DANCINGOWA NOAMA ZYLBERBERGA W SKŁADZIE:

Noam Zylberberg - śpiew / pianino / kierownictwo artystyczne

Michał Górczyński - klarnet / saksofon

Michał Robak - klarnet / saksofon

Maurycy Idzikowski – trąbka

Filip Mazur – trąbka

Dagna Sadkowska – skrzypce

Zofia Endzelm – skrzypce

Olga Owczynnikow – skrzypce

Mikołaj Majkusiak – akordeon

Andrzej Izdebski - gitara / banjo

Łukasz Owczynnikow – kontrabas

Krzysztof Szmańda – perkusja / wibrafon

 


Wieczór z polskim Hollywood | Retroteka #5
Dodano: 13.01.2022

Podczas koncertu 15 stycznia o godz. 19:00 w warszawskim kinie Iluzjon usłyszymy jazzowe tematy inspirowane twórczością trzech genialnych melodystów i kompozytorów polskiej i amerykańskiej muzyki filmowej XX wieku – Bronisława Kapera, Victora Younga i Henryka Warsa. Po koncercie zapraszamy na pokaz „polsko-hollywoodzkiego” filmu Malowana zasłona w reżyserii Ryszarda Bolesławskiego, w którym główne rolą zagrali Greta Garbo i Herbert Marshall.


Malowany welon

W roku 1925 William Somerset Maugham napisał powieść Malowany welon, którą na duży ekran przeniósł polski reżyser Ryszard Bolesławski. Fabułę filmu stanowi historia młodej jedynaczki Kitty, która chcąc wyrwać się spod skrzydeł nadopiekuńczych rodziców poślubia Waltera Fane, nudnego biologa. Szybko zatem wdaje się w romans. Walter dowiadując się o zdradzie żony stawia jej ultimatum: rozwód i skandal lub wyjazd do Chin. Kate decyduje się na podróż. Młody bakteriolog odnajduje w Chinach swoje powołanie –pomaga przy leczeniu epidemii cholery. Kitty natomiast, pozbawiona londyńskich atrakcji, zaczyna zauważać Waltera i doceniać go jako lekarza i męża. Rodzi się między nimi gorące uczucie. Opada „malowana zasłona”, uczucia stają się czyste i niewymuszone.

Pochwała miłości dojrzałej, świadomej jest wspaniałym przedsięwzięciem, jednak autorowi książki nie starczyło sił, by rzeczywiście rozprawić się z wszechobecnym mitem Romea i Julii. Ryszard Bolesławski, wówczas już doświadczony reżyser w Hollywood, będzie wiedział, jak przezwyciężyć niedociągnięcia i naiwność historii miłosnej. Postawi na aktorów – do roli efemerycznej Katy zatrudnił prawdziwą gwiazdę, jaką była Greta Garbo. Aktorka silna, charyzmatyczna o tubalnym, niskim głosie i zmysłowym wyglądzie. Hollywood nazywało ją „zimnym płomieniem Szwecji”. Tylko w tym ucieleśnieniu postać Kitty mogła nabrać wyrazistych kształtów. Partneruje jej Herbert Marshall, który to po filmie z roku 1932 Złote sidła stał się gorącym nazwiskiem w filmowym świecie. Ten duet na ekranie sprawia, że warto wrócić do melodramatu kolejny raz.

Niewątpliwym kolejnym atutem filmu jest muzyka Herberta Stotharta, 12 krotnie nominowanego do Oscara (statuetkę otrzymał za Czarnoksiężnika z Krainy Oz). 

Po latach z książką Maughama zmierzyli się też Vincente MinnelliRonald Neame w roku 1957. Drugiej adaptacji nadano tytuł Siódmy grzech. Ostatniej adaptacji podjął się John Curran w roku 2006. Film nosił tytuł Malowany welon, a w głównych rolach wystąpili Naomi Watts i Edward Norton.

Artyści

Jan Emil Młynarski – śpiew
Gaba Kulka – śpiew
Kuba Stankiewicz Trio w składzie:
Kuba Stankiewicz – fortepian
Wojciech Pulcyn – kontrabas
Sebastian Frankiewicz – perkusja

Program koncertu

1. Już nie zapomnisz mnie – muz. Henryk Wars, sł. Ludwik Starski
2. On Green Dolphin Street – muz. Bronisław Kaper
3. Panna Marysia telefonistka – muz. Henryk Wars, sł. Emmanuel Schlechter
4. Nie wiem co się ze mną stało muz. H.Wars/sł.E.Schlechter
5. Miłość ci wszystko wybaczy – muz. Henryk Wars, sł. Julian Tuwim
6. Instrumental – muz. Kuba Stankiewicz Trio
7. Beautiful love – muz.  Wayne King, Victor Young, Egbert Van Alstyne, sł. Haven Gillespie
8. Johny Guitar – muz. Victor Young, sł. Peggy Lee
9. Stardust – muz. Jan Emil Młynarski
10.Stella by starlight – muz. Victor Young, sł. Ned Washington
11.Instrumental – muz. Kuba Stankiewicz Trio

Gaba Kulka

Oficjalnie karierę̨ muzyczną rozpoczęła w 2006 roku od samodzielnie nagranej i wydanej własnym sumptem płyty Out. To wtedy zaczęły zauważać́ ją media i rosnąca publiczność́. Jednak przełomem był wydany z wielkim hukiem trzy lata później Hat, Rabbit. Posypały się̨ laury: „Mateusz” radiowej Trójki, nominacja do paszportu Polityki, złota płyta i doskonałe recenzje, a także Fryderyk dla „wokalistki roku”.

Archiwum prywatne artystki

Chwilę później światło dzienne ujrzał Sleepwalk, wspólne dzieło Gaby i znanego m.in. z zespołu Futro, Konrada Kucza. Był to pierwszy z licznych i różnorodnych projektów, w jakich artystka wzięła udział (od piosenek Iron Maiden w autorskich aranżacjach zespołu Baaba po piosenki Wojciecha Młynarskiego) zanim publiczność́ mogła usłyszeć́ kolejny w pełni autorski, premierowy album: długo wyczekiwany, świetny The Escapist wydany w 2014 roku. Na płycie słychać́, jak wyraźnie zarysował się muzyczny charakter Gaby i towarzyszącego jej od kilku lat na koncertach i w studiu składu muzyków. Czuć́ silne inspiracje gigantami piosenki lat 70-tych, jazzem i folkiem, ale i krzykliwymi latami 80-tymi –  w singlowym utworze Wielkie wrażenie. We wrześniu 2016 r. ukazało się nowe wydawnictwo Gaby zatytułowane Kruche. Album zebrał bardzo dobre notowania u recenzentów. W latach 2017/2018 artystka intensywnie koncertowała z projektem Młynarski plays Młynarski. Gaba przygotowuje nowy, autorski materiał oraz stale koncertuje.

Kuba Staniewicz

Od wielu lat należy do ścisłej czołówki polskich pianistów jazzowych. W drugiej połowie lat 80-tych grał z zespołem Jana Ptaszyna Wróblewskiego, potem z kwintetem i kwartetem Zbigniewa Namysłowskiego (płyty Open i Song Of Innocence). W latach 1987-1990 studiował w Berklee College of Music w Bostonie (dyplom w klasie fortepianu), gdzie został wyróżniony Nagrodą Oscara Petersona. Był półfinalistą prestiżowego Międzynarodowego Konkursu Pianistów Jazzowych im. Theloniousa Monka w Waszyngtonie. Z działalności amerykańskiej Stankiewicza warto także przypomnieć jego współpracę z orkiestrą legendarnego klarnecisty i bandleadera Artiego Shawa. Po powrocie do kraju zakłada kwartet z Henrykiem Miśkiewiczem, Adamem Cegielskim oraz Cezarym Konradem, i nagrywa w 1993 roku płytę Northern Song (wybraną przez czytelników Jazz Forum Płytą Roku), potem współtworzy formację Traveling Birds (Darek Oleszkiewicz, Piotr Wojtasik, Piotr Baron, Cezary Konrad), której nagrania (Traveling Birds Quintet, 1994 i Return To The Nest, 1995) ugruntowały jego mocną pozycję na krajowej scenie.

Archiwum prywatne artysty

Wśród innych muzyków, z którymi grał, warto wymienić Scotta Hamiltona, Arta Farmera (płyta Art In Wrocław), Sheilę Jordan, Janusza Muniaka, Tomasza Szukalskiego i Annę Marię Jopek. Pod koniec lat 90. powstaje nostalgiczny album Ulice wielkich miast z opracowaniami piosenek zmarłej w 1997 roku Agnieszki Osieckiej. A w kilka lat później bezprecedensowy na gruncie jazzu Chopin Songbook z jazzowymi ujęciami pieśni (osobno w wersjach polskiej i angielskiej), który zespół przedstawił także na festiwalu Jazz Jamboree w roku 2003 i po długiej przerwie ponownie w roku 2010 (kilkakrotnie) w ramach Roku Chopinowskiego (w tym również na festiwalu Chopin i jego Europa w Warszawie). W 2012 roku Kuba Stankiewicz nagrał autorski album Spaces, który otrzymał nominację do Wrocławskiej Nagrody Muzycznej. W lutym 2013 roku album został nominowany do dorocznej nagrody Akademii Fonograficznej FRYDERYK 2013 w kategorii Album Roku - Muzyka Jazzowa. W tym samym roku ukazała się jego solowa płyta z własnymi interpretacjami muzyki filmowej Wojciecha Kilara. W 2014 roku Kuba Stankiewicz dokonał w studio w Los Angeles - wraz z Peterem Erskine’m i Darkiem Oleszkiewiczem - nagrań na płytę z utworami Victora Younga. Krążek ukazał się nakładem wydawnictwa Warner Classics. W 2015 odbyła się w USA seria koncertów promujących album. Pianistyka Kuby Stankiewicza, choć wyrasta z klasycznych amerykańskich wzorów, częściej zmierza w stronę romantycznej liryki niż dynamicznych ekstremów. Jest to jednak w każdym wypadku rasowy jazz osadzony w przekonującym timingu, otwarty na partnerów. Kuba Stankiewicz w ostatnich latach w coraz większym stopniu zajmuje się działalnością pedagogiczną. W 2009 roku obronił doktorat na Akademii Muzycznej we Wrocławiu, w 2016 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego, a w 2020 roku tytuł profesora w dziedzinie sztuki. Jest także wysoko cenionym specjalistą od muzycznych programów komputerowych (Apple Certified Logic Trainer).

Wojciech Pulcyn

Kontrabasista, absolwent Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina na wydziale jazzowym oraz Policealnego Studium Jazzu im. Henryka Majewskiego w Warszawie w klasie prof. Zbigniewa Wegehaupta. W 1995 z zespołem Joint Venture (M. Tokaj, Ł. Żyta, M. Gawdzis) zdobył I nagrodę, wyróżnienie indywidualne oraz wyróżnienie za kompozycję na Międzynarodowym Konkursie Zespołów Jazzowych Jazz Juniors w Krakowie. Z tym samym zespołem w 1997 roku zdobył I nagrodę na Konkursie Standardów Jazzowych w Siedlcach oraz wyróżnienie na konkursie Zespołów Jazzowych w Hoeilaart (Belgia). W 1998 z Triem Marcina Maseckiego zdobył I nagrodę na Konkursie Standardów Jazzowych w Siedlcach, trzecie miejsce na Międzynarodowym Konkursie Zespołów Jazzowych Jazz Juniors w Krakowie oraz otrzymał wyróżnienie na Konkursie Zespołów Jazzowych Sarteano (Włochy). W 1999 z własnym zespołem New Orkestra zdobył III miejsce na Konkursie Zespołów Jazzowych Jazz Juniors w Krakowie. Skomponował muzykę do spektakli: Transatlantyk Witolda Gombrowicza w wykonaniu Teatru Montownia oraz Krzywa wieża Nadieżdy Ptushkiny w reżyserii Agnieszki Lipiec-Wróblewskiej (Teatr na Woli). Był współautorem opracowania muzycznego do przedstawienia Magdaleny Warzechy Halo?Kabaret?. Jako muzyk brał udział w spektaklach w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego Nowe Bloomusalem J. Joyce’a, Wesele Stanisława Wyspiańskiego (Teatr Narodowy w Warszawie). W latach 2000-2016 Wojciech Pulcyn był członkiem kadry Międzynarodowych Warsztatów Jazzowych w Puławach.

Archiwum prywatne artysty

W 2014 r. był wykładowcą w klasie gitary basowej i kontrabasu podczas pierwszych warsztatów Drum Camp w Kielcach. Współpracował m. in. z Piotrem Baronem, Ewą Bem, R. Borowskim, Imerem Demirerem, Wojtkiem Karolakiem, Audiofeling Band Pawła Kaczmarczyka, z zespołem Kapela ze wsi Warszawa, Erykiem Kulmem - ”Quintessence”, Sławomirem Kulpowiczem, Henrykiem Majewskim, Robertem Majewskim, Januszem Muniakiem, Maciejem Sikałą, Mateuszem Smoczyńskim, Januszem Skowronem, Wojtkiem Staroniewiczem, Jarkiem Śmietaną, Tony Lakatosem, Michałem Urbaniakiem, Bobby Watsonem, J."Ptaszynem" Wróblewskim, Izą Zając, Monty Watersem, K. Wolińskim. Obecnie współpracuje z zespołami: Kazimierz Jonkisz „Energy”, Rafał Sarnecki Quartet, Piotr 'Bocian' Cieślikowski Trio, Gasperem Bertoncelj, Mariuszem Lubomskim, Weroniką Grozdew i kapelą do Szymanowskiego, Kuba Stankiewicz Trio, Danielem Kramerem, Olgą Boczar, Grażyną Auguścik, Bogdanem Holownią, Kevinem Mahoganym i Jarkiem Wistem.

Sebastian Frankiewicz

Absolwent Wydziału Jazzu Katowickiej Akademii Muzycznej. Laureat konkursów Jazz Nad Odrą we Wrocławiu, Festiwalu Standardów Jazzowych w Siedlcach, Złotego Krokusa w Jeleniej Górze i Bielskiej Zadymki Jazzowej. Od 2002 roku współpracuje z Michałem Urbaniakiem. W latach ubiegłych członek zespołów Janusza Muniaka, Lory Szafran, Zbigniewa Namysłowskiego, Artura Dutkiewicza, Mariusza Lubomskiego, Miki Urbaniak, Zbigniewa Wegehaupta oraz grupy „Bisquit” promowanej przez wytwórnię Kayax. Koncertuje również z Grzegorzem Karnasem, Agą Zaryan, Grażyną Auguścik, Urszulą Dudziak i Januszem Skowronem. W styczniu tego roku odbył się koncert inaugurujący powstanie autorskiego zespołu z saksofonistą Radkiem Nowickim i kontrabasistą Andrzejem Święsem, w programie którego znajdują się kompozycje własne członków grupy.

Archiwum prywatne artysty


Kino Iluzjon
15.01.2022, godz 19:00
Sala Stolica
Informacje techniczne BRAK MOŻLIWOŚCI REZERWACJI MIEJSC

Kronika Projekcja z taśmy 35 mm | Film z lektorem na żywo

    


Strona Internetowa współfinansowana przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu
Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.
Główny serwis POIiŚ